ارجاعات گذشت : در روايات باب چهل و سوم از باب‌هاى خريد و فروش ، مناسب با اين بحث گذشت . مىآيد : در روايات باب ششم از باب‌هاى صرف ، مناسب با اين بحث خواهد آمد ؛ به آن مراجعه كنيد . باب 17 حكم رباخوارى از روى ناآگاهى 816 - ( 1 ) هشام بن سالم گويد : « به امام صادق عليه السلام گفتم : شخصى ربا مىخورد و آن را حلال مىداند . امام عليه السلام فرمود : به او زيان نمىزند تا اين‌كه از روى عمد اين كار را انجام دهد . پس هرگاه عمداً آن كار را انجام داد به منزلهء كسى است كه خداوند عز و جل مىفرمايد . » 817 - ( 2 ) على بن جعفر در كتابش مىگويد : « از برادرم - امام موسى بن جعفر عليه السلام - دربارهء شخصى سوال كردم كه با اعتقاد به حلال بودن ، ربا مىخورد . امام عليه السلام فرمود : به او زيان نمىرساند تا اين‌كه از روى عمد به آن اقدام كند . پس آن ، رباست . » 818 - ( 3 ) حلبى از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « هركس از مردم از روى ناآگاهى ربا بخورد و سپس توبه كند ، در صورتى كه توبه‌اش واقعيت داشته باشد ، از وى پذيرفته مىشود و فرمود : اگر شخصى مالى را از پدرش به ارث ببرد و بداند كه در آن مال ، ربايى است كه در تجارت با مال حلال در آميخته است ، پاك و حلال خواهد بود و آن را مىخورد و اگر بداند مال معينى رباست ، بايد اصل مال را از آن بردارد و مازاد را بازگرداند . و فرمود : هركس مال فراوانى به دست آورد كه ربا در آن بسيار است و او حرمت ربا را نمىدانسته و پس از مدتى به آن پى برده است و تصميم بگيرد خود را از آن وضع نجات بخشد ، پس آنچه گذشته است ، متعلق به اوست و در آينده آن را رها مىكند . »